Warszawa, maj 2009
Nagroda Jurora, Pana Krzysztofa Kulińskiego na 38. Ogólnopolskim Festiwalu Teatrów Jednego Aktora
Wrocław, listopad 2009
- Scenariusz i reżyseria – Cezary Studniak
- Scenografia i kostiumy – Mateusz Stępniak
- Muzyka – Krzysztof Nowikow, Zbigniew Łowżył
- Teksty – Charles Bukowski (przekład: Jacek Lachowski, Piotr Madej, Michał Kłobukowski, Robert Sudół, Jan Krzysztof Kelus)
- Udział biorą – Justyna Szafran (Frances) oraz męski chór instrumentalno-wokalny w składzie: Zbigniew Łowżył, Krzysztof Nowikow, Marcin Ożóg, Cezary Studniak
Charles Bukowski, amerykański „artysta przeklęty”, zmarł po burzliwym i obfitującym w skandale życiu 9 marca 1994 roku. Spektakl złożony z jego poezji, prozy i zapisków miał premierę niemal dokładnie w trzynastą rocznicę śmierci artysty, podczas 28. Przeglądu Piosenki Aktorskiej.
Zadziwiające, na ile sposobów Bukowski umiał mówić ciągle o tym samym: o świecie, który w jego tekstach mieni się tysiącem odcieni mroku. O narkotycznym uzależnieniu od marnego życia, gdzie szczęście i spełnienie oznacza wygraną z wyścigów w portfelu, zapas wina na tydzień i kobietę, o którą nie trzeba zabiegać. Taka była jego fascynacja, w końcu wybór, wręcz kreacja na resztę życia.
„Mrok egzystencjalny” w wydaniu Bukowskiego niektórym może wydać się atrakcyjny, choć w pierwszym zetknięciu jest wyjątkowo bolesny, przykry i wulgarny. Tymi tekstami tylko kobiecy głos może wyśpiewać tęsknotę za prawdziwym uczuciem. A przecież w końcu o tym opowiada Charles Bukowski – i realizatorzy spektaklu.
Spektakl trwa 70 minut bez przerwy.
Przeznaczony jest tylko dla widzów dorosłych.
RECENZJE
Przedstawienie składa się niemal wyłącznie z piosenek. Jego bohaterką jest Frances - kobieta po przejściach, rozpaczliwie pragnąca miłości, zamknięta jednak w pułapce własnej seksualności. Choć to monodram, bohaterami drugiego tła są tu mężczyźni - czterech muzyków obecnych cały czas na scenie czuwa nad każdym krokiem kobiety. Frances wydaje się uzależniona od mężczyzn. W kolejnych piosenkach poszukuje ich akceptacji, lubi być przez nich adorowana i podziwiana. Spektakl inspirowany jest twórczością Charlesa Bukowskiego. Przez pryzmat nazwiska poety, łatwo wywnioskować, że Frances to jego partnerka i matka jedynego dziecka. Dookreślenie bohaterki nie wydaje się jednak potrzebne. Półtoragodzinne przedstawienie obrazuje krótki wycinek z życia kobiety patologicznie wręcz uzależnionej od mężczyzny. Oglądamy przepełnione alkoholem i żałosnymi tyradami chwile - opowiedziane za pomocą piosenek. Każda z nich stanowi swego rodzaju odpowiedź na słowa rzucane przez męski głos płynący z radia.
Agnieszka Serlikowska, Nowa SIła Krytyczna, 23 września 2011
Justyna Szafran stworzyła kreację zapierającą dech w piersiach. Żonglując dramaturgią przedstawienia, z cicho łkającej w łóżku samotnej i zagubionej kobiety, wciela się w wampa z podrzędnej tancbudy albo w rozgorączkowaną furiatkę. Frances wraz z kolejnymi łykami złocistego ballantinesa podkręca tempo spektaklu, rozpędza swe paranoje, tonie w alkoholowej malignie. (…)
To jedna z największych zalet tego monodramu, a także wielka klasa samej aktorki – Szafran pozwala nam poznać twórczość Bukowskiego, ale swą rolą nie przykrywa treści. Moc wrażeń podczas tego wieczoru potęgował świetny kwartet rozrzuconych po sali muzyków, kameralność miejsca oraz bliskość – na wyciągnięcie ręki – publiczności. Stojąca owacja jak najbardziej zasłużona!
Grzegorz Cholewa, Gazeta Wyborcza, 13 marca 2007
Zachwyciły recitale śpiewających aktorów – Justyny Szafran, która w genialny, wstrząsający sposób zaśpiewała teksty Charlesa Bukowskiego (tu także brawa dla reżysera tej premiery - Cezarego Studniaka, który coraz częściej pojawia się na afiszach w tej właśnie roli – kto wie, może rośnie osobowość na miarę Wojciecha Kościelniaka?).
Grzegorz Cholewa, Rafał Zieliński, ado [Adam Domagała], Gazeta Wyborcza, 19 marca 2007
22 października 2010 "Buddę" oglądali widzowie Spotkań Teatrów Miast Partnerskich w łódzkim Teatrze Nowym. Nasz spektakl otworzył piątą edycję tego największego w Łodzi międzynarodowego festiwalu teatralnego.
Lekkość kontaktów z widzem - pisze Łukasz Kaczyński w Dzienniku Łódzkim
Spektakl prezentowany był (poza konkursem) na 50. Kaliskich Spotkaniach Teatralnych, 13 maja 2010.
Pisze MZ w portalu Calisia.pl: Twórczość Charlesa Bukowskiego była taka, jak jego życiorys: skandaliczna, mroczna, zbudowana na ciemnej stronie ludzkości, bezkompromisowa, a jednocześnie bardzo bolesna i wrażliwa. Taki też jest "Rzecze Budda Chinaski", monodram Justyny Szafran, aktorki w Kaliszu lubianej i przez kilka lat związanej z naszą sceną. Hit wrocławskiego teatru Capitol gościł w czwartek na Scenie Kameralnej kaliskiego Teatru w ramach tegorocznych Spotkań Teatralnych.
