Mock. Czarna burleska

Majstersztyk całego zespołu Teatru Capitol na dziewięćdziesięciolecie jego siedziby i hołd oddany miastu.
Teatr

Mock. Czarna burleska to spektakl na motywach powieści Marka Krajewskiego o komisarzu Eberhardzie Mocku: Śmierci w Breslau, Dżumy w Breslau, Widm w mieście Breslau, Końca świata w Breslau, Festung Breslau, Mocka: Ludzkiego zoo, Mocka: Pojedynku.

Bohaterowi słynnej serii kryminałów towarzyszą na Dużej Scenie policjanci, bandyci, szaleńcy i prostytutki – to one poprowadzą burleskowy show o władzy, zbrodni i namiętnościach.

Autorem scenariusza i reżyserem spektaklu jest Konrad Imiela, teksty piosenek napisali Roman Kołakowski i Konrad Imiela, muzykę skomponował Grzegorz Rdzak.

W spektaklu nie ma scen mówionych, całość jest śpiewana. Kilkanaście songów przedstawia osobne historie z życia komisarza Mocka, inspirowane kolejnymi powieściami Marka Krajewskiego. Spektakl jest ostatnią premierą tekstów Romana Kołakowskiego, który zmarł nagle w styczniu 2019 roku. Miał stworzyć dziesięć dużych songów, najważniejszych obrazów przedstawienia. Zdążył napisać pięć z nich.

Muzyka w spektaklu to kompozytorski debiut wówczas 23-letniego Grzegorza Rdzaka na scenie Capitolu. Bauhausowską scenografię zaprojektowała Anna Haudek, kostiumy –  Anna Chadaj.

Przygody Mocka to klasyczne, chandlerowskie kryminały noir z nutą thrillera. Są lekturą niezwykle popularną; przedwojenne realia Wrocławia przedstawiają z niezwykłą pieczołowitością. Zostały przetłumaczone na kilkanaście języków.

Premiera spektaklu była kulminacyjnym punktem przypadających na 2019 rok obchodów 90-lecia budynku Capitolu, jednej z najpiękniejszych sal teatralnych w Polsce, jednego z nielicznych zachowanych wnętrz art déco w naszym kraju.

W materiałach wideo użytych w spektaklu wykorzystano fotografie pozostające w domenie publicznej:

• Oskar Schlemmer trzymający maskę, 1930 (fot. O. Schlemmer)
• Taniec patyków, 1928 (fot. O. Schlemmer)
• Kobieta w teatralnej masce Oskara Schlemmera siedząca na fotelu B3 Marcela Breuera, 1926 (fot. E. Consemüller)
• Portret Marleny Dietrich, 1932 (fot. D. English)

Zdjęcia: Łukasz Giza

Mitzi: Elżbieta Kłosińska
Berta: Klaudia Waszak
Angela: Justyna Woźniak
Marika: Monika Mikołajczak (AST Wrocław)  / Maja Frejtag (gościnnie)
Lola: Małgorzata Walenda (gościnnie) / Katarzyna Granecka
Hilda: Marianna Linde (gościnnie) / Maja Frejtag (gościnnie) / Adrianna Hanslik (gościnnie)
Eberhard Mock: Artur Caturian (gościnnie)  / Konrad Imiela / Rafał Kozok
Natasza Diabrinska / Sophie Mock: Ewa Szlempo-Kruszyńska
Kurt Smolorz: Tomasz Wysocki (gościnnie) / Albert Pyśk
Cornelius Wirth / Helmut Eugster: Adrian Kąca (gościnnie) / Dawid Suliba
Heinrich Zupitza: Bartosz Picher
Klara: Katarzyna Pietruska/ Barbara Caturian (gościnnie)
Emma: Helena Sujecka  / Barbara Caturian (gościnnie)
Richard Lotz / Profesor Brendel / Indianin: Michał Zborowski
Frederika: Emose Uhunmwangho
Herbert Anwaldt: Krzysztof Suszek
Kelner-Morderca: Michał J. Bajor
Hans Gnerlich: Mateusz Kieraś
Gertruda von Mogmitz: Katarzyna Granecka

Tancerki i tancerze
Bożena Bukowska
Dominika Józefowiak (gościnnie)
Maria Jaworek (gościnnie)
Monika Kolbusz (gościnnie)
Aneta Mazur (gościnnie)
Barbara Olech (gościnnie)
Anna Puzio (gościnnie)
Martyna Rak (gościnnie)
Mateusz Brenner
Mateusz Kieraś
Tomasz Ryś (gościnnie)
Jan Nykiel (gościnnie)
Jacek Skoczeń
Mateusz Lisiecki (gościnnie)
Hubert Żórawski (gościnnie)

Orkiestra

Adam Skrzypek / Grzegorz Rdzak (dyrygent), Beata Wołczyk (I skrzypce, kalimba), Dominik Mąkosa (instr. klawiszowe, piano), Grzegorz Piasecki (kontrabas), Maciej Mazurek (gitary), Sebastian Skrzypek / Wojciech Buliński (perkusja), Dariusz Kaliszuk / Michał Polak (instr. perkusyjne), Aleksander Kobus / Marek Kubiszyn (trąbka I), Dominik Gawroński / Jan Chojnacki / Marcin Gościński (trąbka II), Marcin Wołowiec / Maciej Błach (puzon), Tomasz Pruchnicki / Adam Bławicki (saksofon tenorowy, flet), Robert Kamalski / Igor Pietraszewski (saksofon altowy, saksofon barytonowy)